De kalksteenpieken van de Italiaanse Dolomieten behoren zonder twijfel tot de mooiste berglandschappen ter wereld. Maar die schoonheid heeft een schaduwzijde: de enorme populariteit. Voor wie dezer dagen een zomervakantie plant naar iconen als de Drei Zinnen of de Seceda, is de realiteit veranderd. Wie de rust zoekt, moet tegenwoordig verder kijken dan de bekende ansichtkaarten. Het geheim van de Dolomieten schuilt namelijk niet in de plekken die iedereen kent, maar in de kunst van het 'anders' reizen.
Dit artikel is geschreven voor het Indebergen magazine 2026. Elk jaar maken we een nieuwe editie van ons zomermagazine met inspirerende en informatieve verhalen zoals deze! Daarnaast kun je ook verschillende reisverslagen lezen, geven we tips over bestemmingen en nog veel meer. Het magazine online doorbladeren?
Hieronder lees je één van de vele verhalen uit het magazine!
Het is een vreemd fenomeen: in een bergmassief dat duizenden vierkante kilometers beslaat, drommen we met zijn allen samen op slechts een paar plekken. Om de kwetsbare natuur te beschermen, is de regio inmiddels overgegaan op regulatie. Bezoekerslimieten en tijdsloten moeten de grootste druk van de ketel halen. Hoewel deze maatregelen bedoeld zijn om de kwaliteit te waarborgen, voelt het voor veel bergliefhebbers tegenstrijdig: vrijheid in de bergen laat zich immers lastig vangen in een vooraf gereserveerd tijdvak. Gelukkig is de oplossing simpeler dan men denkt. De Dolomieten zijn namelijk niet 'vol', we lopen alleen te vaak over dezelfde paden.
Een belangrijke regel om de massa te ontwijken is even simpel als effectief: 90% van de toeristen komt niet verder dan vijfhonderd meter van een parkeerplaats of een liftstation. Bij hotspots drommen de mensen samen bij de bekende, fotogenieke plekjes, maar wie de moeite neemt om iets verder te lopen dan de meesten, merkt het verschil. Wil je de Seceda zien zonder de chaos van de tijdsloten bij de hoofdlift? Kies voor een route die onderin het dal start. Zodra de helling steiler wordt en het comfort van de lift achterblijft keert de authentieke bergbeleving terug.
Het is een oeroude reismethode die we zijn vergeten nu alles op Google Maps staat. Een rifugio-eigenaar woont en werkt vaak al decennialang op dezelfde locatie. Hij/zij kent niet alleen de paden, maar ook de ritmes van het landschap - welke vallei 's ochtends in de schaduw ligt, waar de gems in september grazen, etc. En deze hutteneigenaren zijn niet de enige. De lokale slager in het dal, de boer die zijn koeien naar de alm drijft, de vrouw achter de kassa van de kleine supermarkt - zij weten precies welk pad de toeristen vrijwel nooit vinden. Dat soort kennis staat nergens online...
Begin een gesprek over het weer of de route die je net gelopen hebt. En stel vooral één van deze vragen, dan heb je meteen je volgende reisdoel van de trip gevonden! Die informatie kun je niet googelen en precies daarom is het zo waardevol.
Een andere tactiek om het massatoerisme te ontlopen is door een huttentocht of een nachtje op een hut te plannen. De grote stroom bezoekers bestaat uit dagjesmensen die gebonden zijn aan de laatste lift naar het dal, meestal rond 16.30 of 17.00 uur. Door een overnachting te boeken in een berghut (Rifugio), beleeft men de bergen op hun meest pure moment.
Rond zes uur ’s avonds vindt er een transformatie plaats. De dagjesmensen zijn weg, de schaduwen worden langer en de Enrosadira (ook wel de Dolomietengloed) begint. Dit natuurverschijnsel, waarbij de kalkstenen wanden felroze en oranje kleuren in de ondergaande zon, is het best te bewonderen vanaf een terras op hoogte. Terwijl het dal al in de duisternis hult, gloeien de toppen nog na. Dat is echt waanzinnig!
Wil jij op de hoogte blijven van het laatste nieuws uit de bergen, verrast worden met leuke tips en aantrekkelijke aanbiedingen ontvangen? Schrijf je nu in en ontvang 'm iedere week in je mailbox.
Als je opgroeit in de bergen, lijkt het bijna vanzelfsprekend dat je van deze geweldige omgeving gaat houden. Dit geldt zeker voor mij. In mijn geboorteland Oostenrijk maakte ik al op jonge leeftijd uitstapjes naar de bergen om er te skiën of te wandelen. Zelfs toen ik op vijfjarige leeftijd naar Nederland verhuisde, bleven deze uitjes bestaan. Tripjes naar Oostenrijk bestaan voor mij altijd uit familiebezoek in combinatie met activiteiten in de bergen, want dat is volgens mij echt het leukste wat er is!
