De Zugspitze beklimmen staat bij veel bergliefhebbers hoog op het wensenlijstje. De top ligt op 2962 meter, precies op de grens van Duitsland en Oostenrijk, en vormt het hoogste punt van Duitsland. Vanaf het gouden topkruis kijk je uit over honderden Alpentoppen.
De aanwezigheid van liften, restaurants en uitzichtplatforms kan de indruk wekken dat de berg eenvoudig te bedwingen is. Dat beeld klopt niet. Wie vanuit het dal naar boven loopt, begint aan een lange en serieuze alpiene tocht. Zelfs de technisch eenvoudigste route telt meer dan 2000 hoogtemeters.
Op de top van de Zugspitze stappen dagelijks bezoekers uit de kabelbaan. Ze lopen over brede terrassen, bezoeken een restaurant en maken foto’s bij het uitzichtpunt. Enkele meters verder komen bergbeklimmers na uren klimmen boven. Dat contrast maakt de Zugspitze bijzonder, maar zorgt ook voor een vertekend beeld. De kabelbaan maakt de top toegankelijk, niet de beklimming.
Wie vanuit Garmisch-Partenkirchen, Hammersbach of Ehrwald vertrekt, krijgt te maken met lange afstanden, steile puinhellingen, gezekerde passages en mogelijk sneeuw en ijs. Op sommige routes is omkeren bovendien lastig of tijdrovend. De risico’s werden in 2025 pijnlijk zichtbaar. De Bergwacht Grainau werd alleen al in augustus 44 keer gealarmeerd, waarvan 19 keer voor incidenten op of rond de Höllentalferner. Het vroeg verdwijnen van de sneeuw had grote delen van de gletsjer veranderd in hard en glad ijs. Ook in mei 2026 vond een dodelijk ongeval plaats.
Dat betekent niet dat de Zugspitze niet veilig te beklimmen is. Het laat vooral zien hoe groot het verschil kan zijn tussen de verwachte en de werkelijke omstandigheden.
De vier klassieke beklimmingen verschillen sterk van karakter. De afstand en het aantal hoogtemeters gelden voor de route omhoog vanuit het dal.
Route
Afstand en hoogtemeters
Technische moeilijkheid
Eerlijke inschatting
Reintal
21 km, 2300 hm
Bergpad, slotpassage I/A
Technisch het eenvoudigst, conditioneel zeer zwaar
Gatterl
14 km, 2100 hm
Bergpad, slotpassage I/A
Voor ervaren bergwandelaars
Stopselzieher
5 of 8 km, 1735 of 2015 hm
Klettersteig A/B
Kort, steil en alpien
Höllental
9 km, 2200 hm
Klettersteig tot C en gletsjer
Alleen voor ervaren alpinisten
De route door het Reintal volgt grotendeels de weg van de eerste beklimmers van de Zugspitze. Het is de technisch eenvoudigste route, maar met ongeveer 21 kilometer en 2300 hoogtemeters ook de langste. De tocht begint bij het Olympisch Skistadion in Garmisch-Partenkirchen. Via de Partnachklamm en de Bockhütte loop je steeds verder het rustige Reintal in. Na de Reintalangerhütte wordt de route steiler en klim je naar de Knorrhütte op ruim 2000 meter.
Daarna volgt het uitgestrekte Zugspitzplatt. Bij mist kan de oriëntatie hier lastig worden. Vanaf Sonnalpin resteert een steile klim door puin en rotsachtig terrein. Het laatste gedeelte is deels met staalkabels beveiligd en vraagt tredzekerheid en een goede balans. Ook kunnen hier tot ver in de zomer sneeuwvelden liggen.
Het is verstandig om de tocht over twee dagen te verdelen, met een overnachting in de Reintalangerhütte of Knorrhütte. Wie bij Sonnalpin geen reserves meer heeft, kan met de Gletscherbahn naar het bergstation gaan.
De Gatterlroute begint bij de Ehrwalder Almbahn in Oostenrijk. Zonder gebruik van de lift bedraagt de tocht ongeveer 14 kilometer en 2100 hoogtemeters. Met de Ehrwalder Almbahn bespaar je circa 390 hoogtemeters.
Vanaf de Ehrwalder Alm loopt de route langs de Hochfeldernalm naar het Brandjoch en Feldernjöchl. Een steile en gezekerde passage leidt naar Gatterl, een overgang op de Duits-Oostenrijkse grens. Daarna wandel je over de Plattsteig naar de Knorrhütte.
Vanaf de hut volgt de route dezelfde weg als de Reintalroute: over het Zugspitzplatt naar Sonnalpin en via de gezekerde gipfelwand naar de top. Bij sneeuw vragen zowel Gatterl als de laatste klim extra aandacht.
De route door het Österreichisches Schneekar en de Stopselzieher begint aan de Oostenrijkse kant van de Zugspitze. Vanaf de Tiroler Zugspitzbahn in Obermoos bedraagt de klim ongeveer vijf kilometer en 1735 hoogtemeters. Vanaf de Eibsee gaat het om acht kilometer en ruim 2000 hoogtemeters.
De route stijgt steil naar de Wiener-Neustädter-Hütte op 2209 meter. Daarna steek je het Österreichisches Schneekar over. Aan het einde begint de klettersteig door de noordwestelijke flank van de Zugspitze.
De Stopselzieher zelf is een smalle, schuin omhooglopende rotsdoorgang. De klettersteig heeft doorgaans moeilijkheid A/B en is voorzien van staalkabels en beugels. Toch is dit geen geschikte eerste klettersteig. De lange aanloop, het alpiene terrein en mogelijke sneeuwvelden maken de totale tocht veel zwaarder dan de technische beoordeling doet vermoeden.
De beklimming door het Höllental is voor veel bergbeklimmers de mooiste route naar de Zugspitze. De tocht combineert een kloof, gezekerde rotspassages, een gletsjeroversteek en een lange klettersteig. Met negen kilometer en 2200 hoogtemeters is de route korter dan het Reintal, maar technisch veel moeilijker. De tocht begint in Hammersbach. Via de Höllentalklamm of de hoger gelegen Stangensteig bereik je de Höllentalangerhütte. Daarna begint het serieuze gedeelte.
Via de zogenoemde Leiter en het Brett, een passage met stalen pinnen in de rotswand, klim je naar de Höllentalferner. Voor de oversteek van de gletsjer zijn afhankelijk van de omstandigheden stijgijzers, een pickel, touw en reddingsmateriaal nodig.
De overgang van de gletsjer naar de rots vormt vaak de sleutelpassage. Door het smelten van het ijs ontstaat een randkloof tussen de gletsjer en de wand. Hoe lastig deze te passeren is, verandert gedurende het seizoen. Na de randkloof volgt een klettersteig tot moeilijkheid C naar de top.
Het Reintal is technisch gezien de eenvoudigste route. Je komt niet over een gletsjer en hoeft geen lange klettersteig te beklimmen. Toch is het geen makkelijke wandeling. De combinatie van 21 kilometer, 2300 hoogtemeters en een steile slotklim vraagt een uitstekende conditie.
Gatterl is een goed alternatief voor ervaren bergwandelaars. Met de Ehrwalder Almbahn kun je een deel van de hoogtemeters overslaan, maar ook hier blijven het Zugspitzplatt en de gezekerde gipfelwand over.
Geen van beide routes is geschikt als eerste bergwandeling.
Een marathon kunnen lopen of lange afstanden kunnen fietsen is een goede basis, maar maakt je nog niet automatisch geschikt voor de Zugspitze. Conditie helpt tijdens de vele uren klimmen. Tredzekerheid, techniek en oriëntatie bepalen of je moeilijke passages veilig kunt passeren.
Een beklimming is pas realistisch wanneer je de volgende vragen overtuigend met ‘ja’ kunt beantwoorden:
Twijfel bij een van deze punten is geen reden om het doel op te geven. Het is wel een reden om eerst ervaring op te bouwen of met een erkende berggids op pad te gaan.
Een vaste openingsdatum bestaat niet. In het dal kan het volop zomer zijn, terwijl boven de 2500 meter nog harde sneeuwvelden liggen. In mei en juni zijn delen van de staalkabels soms bedekt en kan het terrein nog grotendeels winters zijn.
De grootste kans op zomerse omstandigheden bestaat doorgaans tussen juli en september. Dat is echter geen garantie. Op de Höllentalferner kan sneeuw aan het begin van de zomer plaatsmaken voor moeilijker begaanbaar blank ijs. In september kan een vroege sneeuwval de routes opnieuw winters maken.
De precieze uitrusting hangt af van de route en de actuele omstandigheden. Voor iedere beklimming horen in ieder geval stevige bergschoenen, warme en waterdichte kleding, handschoenen, een muts, voldoende eten en drinken, navigatie, een eerstehulpset en een hoofdlamp in de rugzak. Voor de Stopselzieher zijn een helm, klimgordel en klettersteigset nodig.
Voor het Höllental komen daar stijgijzers en een pickel bij. Afhankelijk van de toestand van de gletsjer en randkloof kunnen ook een touw en aanvullend gletsjerreddingsmateriaal noodzakelijk zijn. Grödel of eenvoudige spikes zijn geen vervanging voor stijgijzers op steil en hard gletsjerijs. Het meenemen van materiaal heeft bovendien alleen zin wanneer je ermee kunt werken. Wie voor het eerst stijgijzers aantrekt bij de Höllentalferner, is te laat met oefenen.
Alle vier de routes zijn in theorie als dagtocht mogelijk voor zeer fitte en ervaren bergsporters. Voor de meeste wandelaars is een verdeling over twee dagen verstandiger.
Mogelijke overnachtingsplekken zijn:
Een overnachting verkort de topdag, maar verandert niets aan de technische moeilijkheid. Ook vanuit de Höllentalangerhütte moeten nog ongeveer 1600 hoogtemeters door serieus alpien terrein worden overwonnen. Reserveer slaapplaatsen ruim op tijd, zeker tijdens weekenden en vakantieperioden.
Veelgestelde vragen over de Zugspitze beklimmen
Thijs is een bergliefhebber op twee wielen. Hij komt van jongs af aan in de bergen om te wielrennen, wandelen en skiën. Bij menig cyclo stond hij aan de start en inmiddels hangt er regelmatig een fietskar achter zijn racefiets met daarin zijn twee dochters. Thijs is al jarenlang betrokken bij Indebergen en expert op het gebied van wielrennen in de bergen.
