De kinderen zijn een weekje vrij. Drie jongens van 4, 6 en 8 jaar die best met ons willen hiken, maar dan mogen het geen rechttoe rechtaan paden zijn. Plus graag een beetje buitenlandgevoel, niet te ver rijden, en liever glooiend dan vlak. Met dat wensenlijstje komen we uit op de Eifel, om precies te zijn de Vulkaaneifel.
UNESCO is de organisatie die zich bekommert om cultureel en natuurlijk erfgoed en vooral bekend is van de Werelderfgoedlijst. Een plek op die lijst is eigenlijk een soort Michelinster voor landschappen, gebouwen en historische locaties. Waarom ik dit uitleg? De Vulkaaneifel is aangemerkt als UNESCO Global Geopark. Wanneer je ronddwaalt in dit gebied van circa 50km lengte en 30km breedte zul je maren (oude explosiekraters gevuld met water), voormalige mijnen, inactieve vulkanen, burchten en vele informatieve musea over het van oorsprong vulkanische landschap tegenkomen. Zou UNESCO ook een 2e Michelinster kunnen uitreiken?
Onze uitvalsbasis in de Vulkaaneifel is Gillenfeld, een klein stadje met alle benodigde winkeltjes voor de dagelijkse boodschappen, en op rijafstand van alles wat te ontdekken is in de Vulkaaneifel. We verblijven in een houten bungalow op een camping gelegen aan het Pulvermaar. Daarover later meer.
Op onze eerste dag bezoeken we direct een van de trekpleisters uit de regio. Het dorp Manderscheid staat bekend om twee oude burchten: burchtruïnes de Niederburg en de Oberburg. Voordat we het centrum van Manderscheid inrijden, worden we getrakteerd op enkele haarspeldbochten en staan we plots oog in oog met deze indrukwekkende burchten.
Deze ruïnes zullen de hoofdrol vertolken van ons bezoek aan Manderscheid. Niet dat het stadje niets anders te bieden heeft, er is ook het Maarmuseum Manderscheid, er zijn kuurbaden en Manderscheid is allercharmantst. Onze drie rauwdouwers geven daar weinig om. Wij loodsen hen door Manderscheid en terwijl ik geniet van de gebouwen, de straten en de sfeer, gaat hun gemoed van zeurderig naar niet te houden zodra ze onverharde grond onder hun voeten voelen en zich begeven tussen rotsen, keien en spectaculaire afgronden.
We lopen vandaag namelijk de Manderscheider Burgenstieg, een uitdagende en afwisselende route van 5,4 kilometer. Tijdens de wandeling zul je vaak een glimp opvangen van die twee burchtruïnes en door het constant veranderende perspectief niet altijd weten welke nu de boven- en ondergelegen ruïne is. Na heel wat geklim, geklauter en het oversteken van de rivier de Lieser - nee, vanzelf gaat het niet - zul je aan de voet staan van de Niederburg.
Omdat het enthousiasme nog steeds hoog is, bezoeken we de burchtruïnes. Je kunt op eigen houtje beide ruïnes van binnen en buiten bekijken. In zo’n 30 minuten heb je dat ook wel gedaan, maar het is absoluut de moeite waard, en daarom was het ook een perfect toetje van ons bezoek aan Manderscheid.
Voor oudere kinderen (dan die van ons), minstens 1.40 meter lang en geen last van hoogtevrees, kun je ook de Burgenklettersteig Manderscheid overwegen waarbij je middels de via ferrata naar de burchtruïnes gaat. Dit zag er spectaculair uit!
Onze middelste zoon is in de ban van mijnen, maar mijn oudste zoon moet er niet aan denken zich ondergronds te bewegen. Deze combinatie van voorkeuren beweegt ons de volgende dag naar een leisteenmijn bij het dorpje Fell vlak bij de Moezel ten zuiden van de Vulkaaneifel (maar op prima rijafstand voor een dagtripje). Ik en mijn middelste zoon zetten een helm op en laten ons door een gids leiden door het ondergrondse netwerk van het mijncomplex. Ik dacht vooral mijn zoon een plezier te doen, maar ook ik vind het een ongelooflijke ervaring die mijn verwachtingen overtreft.
We dalen tientallen meters onder de grond en krijgen veel informatie over het werkende leven van deze mijnwerkers. Zo kan ik me bijvoorbeeld onmogelijk indenken dat zij gedurende de wintermaanden alleen op hun vrije zondagen daglicht zagen. Anders dan in steenkoolmijnen, waar houten of stalen stutten essentieel zijn voor stabiliteit en dus veiligheid, zijn die constructies voor het harde leisteengesteente niet nodig. Dat geeft me, niet geheel onbelangrijk, ook een veilig gevoel wanneer we ons tientallen meters onder de grond begeven.
Terwijl ik en mijn zoon het mijncomplex ondergronds bezoeken, zijn mijn man en onze twee andere jongens bovengronds het mijnlandschap gaan verkennen. Er zijn verschillende wandelroutes uitgezet die ook met informatieborden veel tekst en uitleg geven over het leven van de mijnwerkers. Onderweg komen ze langs oude mijnuitgangen waar nog mijnkarretjes op de smalspoorbaan staan. Als we elkaar na circa 80 minuten weer treffen bij het bezoekerscentrum, hebben we elkaar allebei veel mooie verhalen te vertellen.
Let op, alle informatievoorziening is in het Duits en ook de gids spreekt weinig anders dan Duits, maar doet zichtbaar moeite om mij meer tekst en uitleg te geven als ik het niet direct begrijp. Het is al met al een authentieke ervaring, dat wil zeggen, je loopt zelf de mijn in en uit en doet alles te voet aan. Geen liftjes of rijden in mijnkarretjes hier. Mijn stuiterende zoon bleef goed bij de les tijdens de tocht met de gids, en dat zegt alles.
De volgende dag lopen we met zijn allen de Rockeskyller Kopf. De route is 4,4 kilometer lang en staat erom bekend dat je de verschillende vulkanische lagen goed in het landschap kunt zien en herkennen. Daarnaast is de route afwisselend omdat we allereerst door glooiende weilanden lopen met wijdse vergezichten en vele jachthutten. Pas daarna staan we oog in oog met een inactieve vulkaan die inderdaad laag voor laag een ander soort gesteente heeft. We lopen eromheen en kunnen her en der informatieborden lezen over het vulkaanlandschap. Het rondje om de vulkaan is vrij bebost en als we hertjes zien wegspringen door de bomen voelen we ons licht euforisch.
Als we weer terugkomen bij de weilanden en in de verte een vos zien rondlopen, kunnen we helemaal ons geluk niet op. Het is heerlijk om verrast te worden door een spectaculair landschap relatief zo dichtbij Nederland en dan ook nog ‘wildlife’ (oké oké, het is niet de Big Five, maar toch…) te spotten. De kinderen hadden de speeltuin bij onze geparkeerde auto al gespot en hingen al in de schommels voordat we het wisten. We aten daar onze meegebrachte bammetjes op en keerden heerlijk loom terug naar onze bungalow.
De volgende dag vangen we twee vliegen in een klap. We hebben de HeimatSpur Ritter-Räuber-Römer wandeling geselecteerd en komen daarbij automatisch ook langs de bekende ‘elfengrot’. Deze wandeling zou verplichte kost moeten zijn, een must see, een ‘deze wil je echt niet missen, want anders krijg je spijt’. Goed, jullie snappen ‘m nu wel. Een groot gedeelte van de route begeven we ons achter elkaar op een smal paadje dat telkens op en neer gaat. Daarbij scheren we langs een niet te diepe, niet té onveilige, helling. Onder ons stroomt een kabbelend beekje. Terwijl de vorige routes voornamelijk vulkanisch en stenig van aard waren en de kleuren bruin en geel overheersten, is deze route juist heel groen.
De grotten, de rotsen, het overheersende groen: deze wandeling heeft heel veel Müllerthal-vibes, en die vibes zijn fijn, geloof me. Aan het einde van de wandeling na heel veel geklim kom je uit op een bergrots (en een oude toren, maar daar mag je niet in, dus promoot het vooral niet té veel bij je kids. Voor ieders bestwil, weet je…). Het uitzicht vanaf de bergrots is waanzinnig. Alsof de natuur je wil influisteren: ik geef je nog wat meer van mijn pracht en praal omdat je je zo hebt ingespannen om dit punt te bereiken. De route terug gaat zo goed als naar beneden en opnieuw langs het kabbelende beekje, maar nu aan de overzijde daarvan. Goed gehumeurd rijden we terug naar ons vakantieverblijf.
De afgelopen dagen hebben we ‘s middags veelal gelummeld en de BBQ aangestoken. Ditmaal pakken we het anders aan. We rijden eind op de middag naar de zomerrodelbaan bij Daun. We hebben nog maar een uur tot sluitingstijd, maar komen er al snel achter dat een uur meer dan genoeg is om naar hartenlust te rodelen. Wij moesten steeds circa 5-10minuten wachten voordat we aan de beurt waren voor een ritje. Dit kan hartje zomer wel oplopen, vermoed ik. In totaal zijn de kinderen met ons zo’n 5 keer van de baan gegaan. Het rodelen werkt heel intuïtief met een hendel, dus mijn 8-jarige durfde het de laatste rit ook zelf aan. Al met al een leuke onderneming die ik iedereen die wel van een beetje snelheid houdt, kan aanraden.
Zorg dat je cash geld mee hebt, want alleen zo koop je tickets voor de zomerrodelbaan bij Daun.
Na vier volle dagen bewegen, willen de kinderen graag een dagje rust op de camping. In de middag kriebelt het bij mij en mijn man om toch nog wat te bewegen. We lopen met onze jongste vanuit de camping het beukenbos in, dalen in korte tijd veel meters en staan dan oog in oog met het Pulvermaar. We lopen een rondje om het Pulvermaar over een onverhard pad wat zo’n half uurtje duurt. Aan het meer zit ook een cafetaria met buitenterras en een buitenzwembad.
Ondanks het prachtige weer zijn de zwemfaciliteiten in de eerste week van mei nog niet beschikbaar. Ik stel me voor dat het hier in de zomermaanden heel gezellig kan zijn. Je kunt zowel zwemmen in een afgezet stukje in de maar zelf, er zijn glijbanen die je het maar in laten roetsjen, en als je dat te spannend vindt, kun je ook het zwembad en kinderbadje in. Goed, we kunnen nog niet zwemmen, dus we drinken een koud alcoholvrije Radler van Bitburger, de beste als je het mij vraagt, op het terras.
Na 6 nachtjes is het tijd om weer naar huis te gaan. Onze kids zitten lang(er) stiller als ze eerst even hebben kunnen bewegen en beleven. We besluiten naar het adelaar- en wolvenpark in Kasselburg te gaan voordat we de Duitse autobahn op knallen. Als we het park binnenstappen, zijn we ook oprecht verrast door het decor. De kinderen spelen in het zand en aaien de eerste dieren bij de entree terwijl de burchtruïne op hen neerkijkt terwijl ik foto’s schiet. We lopen naar de wolvenverblijven. Die zijn te vinden in ruim opgezette bossen waar je als bezoeker doorheen loopt via een onverhard pad. Het is fascinerend om de wolven zo te kunnen gadeslaan terwijl ze zich door de bossen begeven.
We lopen verder naar de adelaarsverblijven. Om heel eerlijk te zijn, krijg ik hier wat minder een natuurlijk gevoel. Als de adelaar zijn vleugels voor onze ogen uitklapt, lijkt hij ons ook te willen zeggen: kijk, mijn huisje is te klein. Goed, ik houd mijn gedachtes voor me, want de kinderen zijn gefascineerd door de adelaar, en ook de andere roofvogels zoals de rode wouw. Als het begint te stippen en we nagenoeg weer bij de entree zijn, besluiten we te vertrekken en huiswaarts te rijden. Al met al vonden we dit een verrassend leuk park dat ik met name kan aanbevelen als je een dagje wat rustiger aan wil doen.
Wij sliepen in een 6-persoons bungalow op Feriendorf Pulvermaar. De locatie is subliem, de mensen van de receptie zijn zeer behulpzaam en vriendelijk, er is een fantastische broodjesservice, maar de faciliteiten zijn wel behoorlijk gedateerd (wel schoon). Je betaalt dan ook een zeer schappelijke prijs, dus voor jezelf goed afwegen welke criteria zwaarder tellen. Naast onze camping lagen enkele prachtige vakantiewoningen met een waanzinnig uitzicht. De recensies online zijn heel positief. Als je graag die sublieme locatie wil, maar meer luxe en privacy, zou dit weleens een hit kunnen zijn.
Een (mid)weekje Vulkaaneifel? Wij zeggen doen! Er is zoveel te zien, zoveel goeduitgestippelde routes die vragen om ontdekt te worden en je waant je in een heuvellandschap dat non-stop verraadt dat je niet in Nederland bent. Precies dat buitenlandgevoel dichtbij huis waar we naar op zoek waren.
Veelgestelde vragen over een vakantie in de Vulkaaneifel
Buiten zijn en nieuwe plekken ontdekken doet Kim het liefst samen met haar gezin. Met drie kinderen trekt ze graag de bergen in, op zoek naar mooie wandelingen, bijzondere plekken en nieuwe avonturen. Voor Indebergen schrijft ze over bergvakanties met kinderen en deelt ze haar beste tips en ervaringen.
